St Valery vandaag. Op de eerste etage van dit huis schreef Anatole France z’n in Frankrijk beroemde roman:´Pierre Nozière’ en noteerde in z’n dagboek dat hij vanuit het raam de hèle Baie de Somme kon overzien en dat de snijdende wind de papieren op zijn schrijftafel doet dwarrelen en de stank van het tij z’n kamer binnen loodst. Op de begane grond begon vorig jaar de opnieuw afgekickte Alexandre, een jongeman uit het dorp, een kleine pizzeria. De kok en de inrichting nam hij over van de vorige eigenaar. Maar diens pizza’s, met kartonnen achteraf smaak en mager bestrooid met liflafjes van het minste soort, maakten het moeilijk de tafels te vullen, ook al deed Alexander zeer zijn best. Het dorp bleef hardnekkig weg. Hij had het in afgelopen drie jaar te vaak verkloot: waar hij eerder werkte het kasgeld weggesnoven; euforisch veel beloofd aan God en iedereen, vooral aan zijn ongelukkige vrouw en zoontje. Nu is het er gesloten en blijft alleen de plaquette van de schrijver: ‘De ma chambre où j’écris on voit toute la baie de Somme. Un vent sale fait voltiger tous les papiers sur ma table et m’apporte l’odeur particulière de la marée’. Over Alexandre geen nieuws, aan wie ik ook vraag. De hoofden even afwendend zeggen ze van niets te weten..

St Valery vandaag. Op de eerste etage van dit huis schreef Anatole France z’n in Frankrijk beroemde roman:´Pierre Nozière’ en noteerde in z’n dagboek dat hij vanuit het raam de hèle Baie de Somme kon overzien en dat de snijdende wind de papieren op zijn schrijftafel doet dwarrelen en de stank van het tij z’n kamer binnen loodst. Op de begane grond begon vorig jaar de opnieuw afgekickte Alexandre, een jongeman uit het dorp, een kleine pizzeria. De kok en de inrichting nam hij over van de vorige eigenaar. Maar diens pizza’s, met kartonnen achteraf smaak en mager bestrooid met liflafjes van het minste soort, maakten het moeilijk de tafels te vullen, ook al deed Alexander zeer zijn best. Het dorp bleef hardnekkig weg. Hij had het in afgelopen drie jaar te vaak verkloot: waar hij eerder werkte het kasgeld weggesnoven; euforisch veel beloofd aan God en iedereen, vooral aan zijn ongelukkige vrouw en zoontje. Nu is het er gesloten en blijft alleen de plaquette van de schrijver: ‘De ma chambre où j’écris on voit toute la baie de Somme. Un vent sale fait voltiger tous les papiers sur ma table et m’apporte l’odeur particulière de la marée’. Over Alexandre geen nieuws, aan wie ik ook vraag. De hoofden even afwendend zeggen ze van niets te weten..